125

הבאה — וואָס איצטער (בקרוב לסיום שנת הלימודים דשנה זו) הויבן אָן די עלטערן טראַכטן וועגן דעם — אַז די עלטערן וואָס האָבן געשיקט זייערע קינדער צו אַ "פּאָבליק סקול", זאָלן מחליט זיין זיי שיקן בשנה הבאה צו אַ חדר אָדער אַ ישיבה וכיו"ב.

ה. ויה"ר אַז דורך דער עצם החלטה בדבר איצטער — בנוגע צוזאַמענקלייבן קינדער סיי בל"ג בעומר (מ"ת דפנימיות התורה) און סיי בחג השבועות (מ"ת דנגלה דתורה ודכללות התורה) — זאָל מען שוין גלייך באַקומען דעם שכר²⁵, ובלשון הברכה בכל יום (בברכות השחר) נותן התורה לשון הווה — קבלת התורה (פנימיות התורה ונגלה דתורה) באופן חדש מיט אַ חיות חדש וכו'.

און דערצו באַקומט מען אויך דעם שכר שהזמן גרמא, אַז דער זכות און די כחות פון רשב"י זאָלן נמשך ווערן דאָ למטה און ממשיך זיין ברכה לכאו"א בכל הענינים תיכף בזמן הגלות, כדברי חז"ל אַז "כדאי הוא ר"ש לסמוך עליו בשעת הדחק", וואָס דאָס איז כולל אויך דער דוחק וחושך הגלות (כנ"ל), וואָס איז "שעת הדחק" ניט נאָר פאַר אידן למטה, נאָר "בכל צרתם לו צר"²⁶, אויך אַ "שעת הדחק" כביכול למעלה, ביז ווי רשב"י זאָגט²⁷ אַז "חביבין ישראל לפני הקב"ה שבכל מקום שגלו שכינה עמהן כו'".

ביז צו דעם שכר העיקרי — די גאולה האמיתית והשלימה — כהמשך מאמר רשב"י²⁷: "ואף כשהן עתידין ליגאל שכינה עמהם שנאמר ושב ה' אלקיך את שבותך²⁸, והשיב לא נאמר אלא ושב מלמד שהקב"ה שב עמהן מבין הגליות".

ובפשטות — אַז אַלע אידן, "בנערינו ובזקנינו גו' בבנינו ובבנותינו"²⁹, גייען מקבל זיין פני משיח צדקנו — ע"ד "מאן פני האדון דא רשב"י"³⁰ — באופן פון "וארו עם ענני שמיא"³¹.

און מ'גייט באופן פון "ואולך אתכם קוממיות"³² (ווי מ'גייט לייענען בתפלת מנחה דשבת זה), ובפרט דורך דעם וואָס מ'איז נאָכמער מוסיף אין "בחוקותי תלכו"³³, "שתהיו עמלים בתורה"³⁴, ביז ע"ד "תורתו אומנתו" פון רשב"י³⁵, "ואת מצוותי תשמרו ועשיתם אתם"³³, "הוו עמלים בתורה על מנת לשמור ולקיים"³⁴, ובאופן דמוסיף והולך ואור.