ש"פ פינחס, ט"ז תמוז, תרפ"ז

173ש"פ פינחס, ט"ז תמוז, תרפ"ז

א. [במשך ההתוועדות אמר כ"ק אדמו"ר כמ"פ:] דאָס איז דאָך די סעודת הודאה¹.

ב. עס איז דאָך די צייט וואָס והפכתי אבלם לששון² דער אויבערשטער זאָל געבן אַז מען זאָל אָנהויבן זעצן פאַר ניט לערנען.

חסידות איז ניט קיין זמן, דאָס הייסט מצד הבריאות, נאָר פאַרבריינגען האָט מען אפילו יאָ געדאַרפט, נאָר כו'.

מען שאָקלט זיך און מען שאָקלט זיך, און צו דער זאַך גייט מען ניט צו. עס איז שווער צו ריידן, ס'איז טאַקע דער דוחק הפרנסה, אַז ס'קיין צייט ניטאָ אויף לערנען, און אַז מען לערנט איז לבו בל עמו, ווען דער אויבערשטער זאָל געבן אַז ס'זאָל זיין מתוך הרחבה, וואָלט ער בעסער מאַכן, נאָר מען דאַרף דאָך פאָרט צו גיין צום אמת.

מען דאַרף אָנטאָן דעם ראַיינעץ, דער ענין פון חסידות איז אַז וואָס אין מוח זאָל אַראָפּקומען אין מדות, און עס זאָל זיין די התאחדות פון מוחין און מדות, און עס זאָל אַראָפּקומען אין עבודה בפו"מ.

ב. דער רבי (רבינו הזקן) בעת ער איז געקומען פון פּעטערבורג, האָט ער געזאָגט פאַר'ן מיטעלן רבי'ן אַ מאמר (אינגאַנצן עטלעכע שורות) וואָס הויבט זיך אָן "שאו ידיכם קודש".

עס איז ידוע³ אַז דער מיטעלער רבי 174מיט דעם אלטן רבי'ן זיינען געווען חלוקים בעבודתם, וכידוע המעשה שאמר אדמו"ר האמצעי לאביו, איך בין שענער פאַר דיר, דו האָסט ניט געהאַט אַזאַ טאַטן ווי איך האָב, ואמר לו איך בין שענער פון דיר, דו האָסט ניט אַזאַ זון ווי איך האָב.

והוא מפני שהיו חלוקים בעבודתם, אדמו"ר האמצעי הי' בבחי' מוחין, והרבי הי' עבודתו בבחי' התפעלות הלב, אך זה הי' קודם פּעטערבורג, אך אח"כ בבואו מפּעטערבורג אמר לו (מיט אַ ניגון) דו ביסט גערעכט נאָר מיט עבודה, ואמר לו מאמר והוא שורות אחדות⁴:

שאו ידיכם קודש⁵ — זהו העלאת המדות במוחין והארת המוחין בהמדות, וברכו את הוי'⁵ — שממשיכים על ידי זה שם הוי' דלעילא, שעל ידי זה פועל שיהי' — יברכך הוי' מציון⁶ — המשכת שם הוי' מעצמיות הנשמה, עושה שמים וארץ⁶ — שעי"ז הוא קיום העולמות. ע"כ. און ער וועט נתבאר ווערן אין די מאמרים⁷.

חסידות איז אַז דאָס וואָס מ'פאַרשטייט אין מוח זאָל אַראָפּקומען אין לב און ס'זאָל זיין די התאחדות פון מוח מיט לב, אַז ס'זאָל אַראָפּקומען אין עבודה בפועל ממש.

די וואָס האָבן געהאַלטן נאָר באַ די השכלה פון חסידות, זיינען ל"ע נתרחק געוואָרן דערנאָך, ניט נאָר פון ציור חסיד, וואָס דער ענין פון חסיד איז דאָך אַ ענין נעלה — מעביר על מדותיו כו', עס איז דאָך פאַראָן אַ ציור פון אַ פּראָסטן אידן, זיינען זיי נתרחק געוואָרן פון אַ פּראָסטן אידן, אפילו די וואָס האָבן ניט מחסר געווען (ניט מרוחק געוואָרן) פון תורה ומצות, נאָר פונדעסטוועגן, סוף כל סוף האָבן זיי גורם געווען אַ פּירוד, צי אין זיך צי אין יענעם, נאָר וואָדען אַז ס'זאָל זיין עבודה בפועל ממש.

מדות לא טובות, איז אין קדושה זיינען זיי אויך לא טובות, העזה וחוצפה שקר איז אין קדושה ניטא, גיאות איז יע פאַראַן אין קדושה, רמה קרני בהוי'⁸, ויגבה לבו בדרכי הוי'⁹, וואָס דאָס איז ניט קיין ענין פון גאוה, נאָר תקיפות¹⁰, אַזוי ווי ואתהלכה ברחבה¹¹. העזה און שקר איז אין קדושה ניטאָ, אויך וואָס אַלע האָבן זיך אויסגעגלייכט, וואָס מען רעכנט אַז אַזוי ווי בזה הזמן איז ירהבו הנער בזקן¹² מיינט מען אַז אין קדושה איז אויך אַזוי, אָבער דער אמת איז אַז נער דאַרף וויסן אַז ער איז אַ נער, און דער אויבערשטער זאָל געבן אַז ער זאָל קיין נאַר ניט זיין, און דער זקן דאַרף וויסן אַז ער איז אַ עלטערער, מצד די אחריות וואָס אויף אים, כי ממנו ילמדו, און השכלה פעלט איצט ניט, אַז מען גיט אימעצן אַ קוועטש, זאָגט ער צי אמת אָדער שקר.

דער ענין איז אַז חסידות דאַרף זיין דברי הרב¹³. אָבער אַרום חסידות, דער וואָס איז ניט קיין אחראי פאַר זיינע 175ווערטער, קען מען דאָך ריידן וואָס ס'איז פאַראַן געשמאַקע הסברים וואָס ס'איז דאָך גוט אויך צו הערן.

השכלה פעלט ניט, כבר נפקחו המקורים פון יפוצו מעיינותיך חוצה¹⁴, נאָר עס פעלט דער חיות, ס'איז אָן אַ תוך דער לימוד חסידות, לא רק ענין הידיעה, כ"א לידע המעשה כו' אין עבודה בפועל ממש, ניט אַוועק גיין אין גדולות ונפלאות, פּשוט קביעות עתים לתורה, אַז ער גייט אין גאַס זאָל ער ניט זיין קיין מבוי המפולש¹⁵, אַ אָפענער פון ביידע זייטן, מען דאַרף זיין עוצם עיניו, אוטם אזניו כו'¹⁶, עס דאַרף זיין חקוק אין קאָפּ צי אַ פּסוק חומש, צי אַ פּסוק תהלים, אָדער אַ משנה, אָדער ג' שורות תניא, אָדער אַזוי אַ ספר, און אַז מען גייט אין גאַס, דאַרף מען טראַכטן דאָס¹⁷.